Sommige mensen regelen hun eigen afscheid tot in de puntjes. 

Vorige week begeleidden we de uitvaart van een man die een groot Formule 1-liefhebber was. Maar dan ook écht groot. Vooral Michael Schumacher was zijn held. De muziek was uitgezocht, de foto’s stonden klaar… eigenlijk was alles geregeld. Op één detail na: de muziek waarmee de familie en belangstellenden de aula binnen zouden komen.

“We zouden ook het geluid van een Formule 1-auto kunnen gebruiken,” stelden we voor. Zijn zoon hoefde niet na te denken. “De V8 van Shumi! Daar was pa gek op.” 

Zo gezegd, zo gedaan. We vonden een fragment en namen het mee naar het crematorium. Tijdens de voorbereidingen liet de audiovisueel medewerker, zelf ook een Shumi-fan, nog een ander nummer horen. Een muziekstuk met een stevige beat en het commentaar van een legendarische Schumacher-race. We luisterden even.

 “Tja… misschien wordt het wel wat veel Formule 1.”, zeiden wij. Dus lieten we het erbij. Tot de dag van de uitvaart.

Er kwamen veel meer mensen dan verwacht. Het prachtige geluid van de V8-motor bleek te kort om iedereen rustig de aula binnen te laten komen. Vier keer hetzelfde fragment afspelen voelde ook niet helemaal goed. We keken de audiovisueel medewerker aan.

“Kunnen we dat andere nummer toch nog even aan de familie laten horen?”

 Zijn ogen begonnen te glimmen. Normaal gesproken is dat wat lastig maar ik ga kijken wat ik kan doen. Ik moet even wat dingen omzetten. Hij kwam na een paar minuten de aula in en drukte op ‘play’.

Nog voordat het commentaar goed en wel begon, draaide de zoon zich naar zijn zus. “Joh… hoor nou… dit is pa z’n nummer.” Bij de familie verschenen tranen. Bij ons een glimlach en kippenvel. Ineens viel alles op zijn plek. In alle drukte en verdriet was niemand meer op dat nummer gekomen. Maar juist dát bleek de muziek die helemaal bij hem hoorde.

Op zulke momenten beseffen wij hoe bijzonder ons vak is. Niet omdat wij alles weten maar misschien juist omdat we dat niet doen. Wij begeleiden een uitvaart, maar we doen dat nooit alleen. Dankzij collega’s, medewerkers van crematoria en alle mensen die vanuit hun eigen kennis en betrokkenheid meedenken, ontstaat soms iets wat we zelf nooit hadden kunnen bedenken.

En waar wij dachten dat het misschien wel wat veel Formule 1 zou worden, dacht iemand anders daar anders over. En voelde zich vrij genoeg om dat met ons te delen. En dat is waar het ons om gaat...een uitvaart maak je samen met de familie maar ook met de betrokken medewerkers van de locatie waar het afscheid plaatsvindt. Zij ondersteunen ons en willen ook het beste voor de families die wij begeleiden.

Toen de belangstellenden de aula binnenliepen, zag je overal glimlachen en instemmende knikjes. De sfeer klopte. Het was zó hem.  

En soms blijkt de mooiste finish niet degene te zijn die je zelf had bedacht, maar die je samen bereikt.