Afgelopen week mochten wij weer een familie bijstaan. Marcus was 2 jaar geleden al bij deze familie geweest om een uitvaart te begeleiden. Ik was er toen helaas niet bij.

We werden fijn ontvangen bij de echtgenote en familie. Haar man, hun zwager en oom was samen met zijn vrouw onderweg naar de tandarts toen hij lelijk ten val kwam. In het ziekenhuis is hij uiteindelijk overleden.

De schok van het overlijden was groot en toen wij binnenstapten merkte je aan alle kanten de emoties, dat het echt waar was en dat wij er waren om de uitvaart te bespreken. De familie kende Marcus al en toch voelde het ook voor mij vanaf het eerste moment vertrouwd. We gingen met elkaar een intensieve week in.

En gisteren was de uitvaart. Tijdens de condoleance stond ik achter in de ruimte, kijkend naar het gezelschap. Toen kwam het nichtje naast me staan en vroeg: “En, ben jij tevreden met hoe het is gegaan, Steef?”

Die vraag overviel me even. Maar de directheid kon ik alleen maar waarderen. Ik antwoordde: “Voor mij is het allerbelangrijkste dat jullie tevreden zijn.” Ze knikte en zei: “Jazeker. We kunnen jullie alleen maar van harte aanbevelen.”

Natuurlijk is dat mooi om te horen. Maar het allermooiste zat voor mij in iets anders.

In die ene vraag. En vooral… in het laatste woordje mijn naam afgekort: Steef.

Ik stel me altijd voor als Stephanie. Maar Marcus noemt mij altijd Steef. En als een familie dat dan overneemt…dan voel je dat je bent toegelaten. Dat het voor hen oké is om dichtbij te komen. Dat je er niet alleen staat als ‘de uitvaartondernemer’, maar gewoon als mens.

Wij kunnen zakelijk zijn als dat nodig is. Maar we zijn op ons best wanneer families ons toelaten zoals we zijn. Net even anders. Losser, relaxter maar vooral: dichtbij op het moment dat het er écht toe doet.