Op het oog zomaar een leuke foto maar eigenlijk zegt ie zoveel meer…kijk ‘m staan: Skip, de zoon van Marcus, op het hockeyveld in de strafcornerhoek, lekker aan het opwarmen voor zijn training. De zomervakantie zit er bijna op. Zes weken vrij zijn voorbijgevlogen en langzaam begint het gewone leven weer.

De scholen gaan open, de sportclubs draaien weer en kinderen zoals Skip trekken hun hockeyschoenen aan en beginnen aan een nieuw seizoen.

Hij staat daar, zich op te warmen voor de training, klaar voor wat allemaal komen gaat, zonder dat hij daar zelf al te veel bij stilstaat. En wij staan erachter. Ook bij ons komt langzaamaan het ritme weer wat meer terug. Niet dat het werk ooit echt stil ligt, maar omdat de zomer altijd net even anders voelt. 

Deze zomer hebben we het ook wat meer verdeeld. Marcus was op vakantie, dus draaide Steef de zaak alleen. En andersom. Gelukkig stonden we er niet alleen voor: onze partners sprongen bij waar nodig, bij een condoleance of het overbrengen van een overledene. En een goede vriendin van Marcus hielp Steef zelfs bij een condoleance toen hij er niet was. Dat soort hulp is dan echt goud waard. En voor de verzorging konden we ook rekenen op een goede vriendin van Steef, met haar ervaring in de zorg in het ziekenhuis, precies zij weet hoe je op dat moment moet handelen.

Zo doe je het eigenlijk samen maar niet alleen maar met z’n tweeën. En nu schuift alles weer terug. De zomer loopt ten einde. De agenda vult zich. Het gewone leven komt op gang. Ook bij Skip daar op het veld. Hij weet precies wie wij zijn. Hij weet wat we doen. En hij rent straks gewoon het veld op alsof de wereld alleen maar uit hockey bestaat. Misschien is dat wel precies de bedoeling. Dat het leven doorgaat. En dat wij er zijn op het moment dat het even niet meer doorgaat.

Klaar om te helpen en om mee te denken. Klaar om een afscheid te maken dat klopt. En terwijl zijn training en het nieuwe seizoen begint, begint het gewone leven weer opnieuw.

En wij dus ook, zeker als jullie ons nodig hebben.