Vandaag is het weer die ene dag van het jaar, 4 mei, de dag waarop iedereen vanavond om 20.00 uur twee minuten stil is. Zelf zitten wij, als het werk het toelaat, met onze gezinnen voor de tv. En dat moment is toch eigenlijk best bijzonder, dat we, in een wereld die altijd doorgaat proberen 1 moment per jaar allemaal even stil te staan.

Maar eigenlijk doen wij dat veel vaker dan maar één keer per jaar. Soms zijn wij wel twee of drie keer per week even stil. Niet op een plein met honderden mensen bij elkaar, maar in een aula. En dat doen we niet omdat het hoort of omdat iedereen het nou eenmaal weet, maar gewoon omdat het vanzelf gebeurt.

En ja, we vragen ook gewoon wel eens om stilte in de aula: "Zullen we even stil zijn? Gewoon om even terug te denken aan een mooi moment of mooie herinnering die u met de overledene heeft gedeeld." En soms gebeurt er tijdens zo'n stiltemoment iets bijzonders. Iemand die, dwars door zijn tranen heen ineens moet lachen of een kaarsje op de kist dat ineens zomaar uitgaat.

En dat is gelijk ook het gekke van stilte. Het is nooit echt leeg. In een paar minuten zit eigenlijk alles: een leven, een herinnering, een bijzondere gebeurtenis, een stem die je nog één keer denkt te horen. En misschien is dat wel waarom die twee minuten op 4 mei zo raken. Omdat het eigenlijk helemaal niet zo anders is.

Alleen...wij mogen het vaker van heel dichtbij meemaken. Omdat wij worden toegelaten in het leven van families die wij mogen begeleiden. In de verhalen die met ons worden gedeeld, de grappige anekdotes die zorgen voor een lach tijdens de moeilijke dagen. Niet groots of afstandelijk maar gewoon menselijk.

Maar of het nou op een plein is, alleen uitkijkend over de zee of in een aula: dat ene moment van stilte zegt eigenlijk meestal precies genoeg.