Een gouden team...en dat blijven ze.
Twee jaar geleden kwamen we bij een familie thuis. Meneer was chronisch ziek en wilde zich samen met zijn gezin voorbereiden op wat ooit zou komen. Niet omdat zijn overlijden op korte termijn werd verwacht, maar omdat hij zijn gezin wilde ontzorgen.
Er waren vragen over de mogelijkheden en over hoe alles in zijn werk zou gaan. Ook het doneren van zijn lichaam aan de wetenschap kwam ter sprake. Uiteindelijk besloten ze als gezin dat er, wanneer het moment daar zou zijn, een afscheid zou komen zoals zij dat gewend waren.
En toen, precies op de dag dat we twee jaar geleden bij hen aan tafel zaten, overleed meneer.
Nu mogen we zijn gezin begeleiden bij het afscheid. Meneer is vanuit het ziekenhuis nog thuisgekomen en zal straks voor de laatste keer zijn huis verlaten. Een afscheid waarvan hij zelf een belangrijk deel heeft voorbereid.
Zijn echtgenote zei de afgelopen dagen iets wat ons bezighield omdat het volgens ons de essentie van het gesprek van 2 jaar geleden precies raakte:
‘Wat ben ik blij dat we dit twee jaar geleden allemaal hebben besproken. Juist nu, in deze achtbaan van de afgelopen maanden, is het fijn dat we niet ook nog eens overdonderd worden door alle keuzes die gemaakt moeten worden.’
En ineens krijgt de tekst op de rouwkaart een nog diepere betekenis:
‘We waren een gouden team en dat blijven we.’
Misschien is dat wel een van de mooiste dingen die je elkaar kunt nalaten. Niet alleen herinneringen, maar ook rust. Weten wat de ander wilde en samen keuzes hebben gemaakt toen daar nog alle ruimte voor was.
Praten over afscheid maakt het verdriet niet minder en neemt het gemis niet weg. Maar het maakt het maken van keuzes nu het afscheid wel dichtbij is makkelijker omdat je van elkaar weet wat de ander zou hebben gewild.
Soms is vooruitdenken één van de mooiste manieren om voor je geliefden te zorgen. ❤️
